CONTAS OBSCURAS
02/02/2010

Segundo enquisas xenéricas, a monarquía é a institución máis valorada en España. Pero, seguiría a selo de sabermos en que gasta os cartos a Casa Real, canto recibe ao ano, como chegou a Familia Real a ter un patrimonio que a revista Forbes valora en case 1.800 millóns de euros ou que negocios tivo o Rei con amigos seus coma Mario Conde, De la Rosa ou Ruiz Mateos? Ningunha destas preguntas ten resposta. A monarquía segue a ser sagrada e as súas contas sobrancean pola súa opacidade, unha eiva democrática que non ten comparanza en ningunha das monarquías parlamentarias no resto de Europa.

Non hai ningún partido político que saiba nin cal é o custo real da Xefatura do Estado nin a que dedica os cartos que recibe. Tampouco o saben dende o Ministerio de Presidencia ou dende a Secretaría de Comunicación do Estado, organismos que se limitaron a dicir, cando Xornal se puxo en contacto con eles, que non era asunto da súa competencia. Nin sequera a Comisión de Secretos Oficiais ten acceso aos gastos detallados do Rei. A Familia Real non se financia única e exclusivamente da partida presupostaria establecida cada ano nos Orzamentos Xerais do Estado e que neste exercicio chega aos 8,9 millóns de euros. Tamén recibe cartos que están distribuídos noutros capítulos non detallados. E é precisamente isto o que fai imposible calcular a achega total que percibe. “Cremos que non é lóxico que ministros, deputados e altos cargos fagan unha declaración de actividade pública e privada, que os seus bens e percepcións sexan de dominio público e que non ocorra o mesmo coa Casa Real”, afirma Francisco Jorquera, deputado do BNG. O mesmo pensan outras formacións políticas coma o PCE, que está a recoller firmas para esixir máis transparencia nunha institución coma é a Xefatura do Estado, dedicada, segundo a Constitución, á función de arbitrar na vida política.

 OUTRAS PARTIDAS

A Casa Real sinala que, segundo o Real Decreto 434/1998, a organización e funcionamento do organismo responde a principios e criterios da Administración do Estado, “aínda sen estar integrada na mesma”. Segundo os artigos 65 e 135 da Constitución, correspóndelle ao Rei distribuír libremente a cantidade anual recollida nos Orzamentos do Estado, destinada a custear os gastos do funcionamento e do persoal “a cargo directo” da Casa Real, así coma o sostemento da Familia Real. Esta asignación global non está sometida ao Tribunal de Contas. Sábese que o Rei presenta a declaración do IRPF, pero nunca se fixo público cal é o seu salario e que declara.

Cos 8,9 millóns páganse os soldos duns 25 empregados responsables dos gabinetes de coordinación e dos altos cargos: o xefe, que ten categoría de ministro, e o secretario xeral; tamén se paga a Secretaría da Raíña, que atende amais ás infantas (unhas dez persoas); a Secretaría do príncipe (unhas 15 persoas); a Xefatura de Medios de Comunicación e o departamento de protocolo.

No entanto, nesta partida non están englo­bados os emolumentos relativos ao resto de empregados da Casa Real, uns 140. Estes gastos asúmeos o Ministerio de Política Territorial (anterior Administracións Públicas) que, baixo o epígrafe “Apoio á xestión administrativa da Xefatura do Estado”, conta cun orzamento este ano de 6,5 millóns. Tampouco financia a Casa Real o mantemento nin o servizo do Pazo da Zarzuela e o seu predio; a casa na que vive o príncipe de Asturias; o Pazo da Almudaina cos seus xardíns en Palma de Mallorca; o Pazo Real, o Escorial, a Granxa, o Pazo do Pardo e o de Riofrío. Todos eles son propiedade de Patrimonio Nacional, que dispón dun orzamento total duns 140 millóns de euros. O Ministerio de Asuntos Exteriores paga as viaxes e visitas oficias que cursa a Familia Real. Os gastos do Servizo de Seguridade corren a cargo do Ministerio do Interior e os relativos a vehículos oficiais –automóbiles de luxo– e condutores corresponden ao Parque Móbil do Estado, dependente de Economía e Facenda, cun orzamento de 53,6 millóns de euros.

Antonio Romero, ex deputado de IU, di que a “Casa Real actúa como un verdadeiro paraíso fiscal, interpreta a disposición libre do orzamento como se non tivese que darlle explicacións a ningúen”. Gloria Aguilar, deputada do PCE, aclara que o artigo 65 da Constitución non estabelece que ese reparto teña que ser privado. “O Rei é máis ca un tabú. Unha das anormalidades da democracia española é que a súa figura considérase intocable, non é practicamente sometida a crítica. E neste caso, non estamos a criticar a figura do Rei, senón que pedimos a introdución unha serie de pautas que ofrecerían máis transparencia”, defende Jorquera.

 MÁIS DE CEN PREGUNTAS SEN RESPOSTA

Gaspar Llamazares, voceiro de IU no Congreso, formulou unha pregunta no Parlamento sobre se o Goberno pode “dar garantías de que ningún recurso da Familia Real estea en paraísos fiscais”. Non houbo resposta. Dende que ERC ten representación parlamentaria, en 2004, a formación catalá formulou cen preguntas no Parlamento sobre as contas da Casa Real que foron arquivadas “sen acordo ou decisión” ou, simplemente, “inadmitidas a trámite en termos absolutos”.

O artigo 56 da Carta Magna establece que “a persoa do Rei é inviolable e non está suxeita a responsabilidade”, pero no resto das monarquías parlamentarias europeas si responden as preguntas. A situación acadou tintes absurdos cando o Goberno só contestou en dúas ocasións.

24 de xaneiro de 2005. Sobre varias cuestións formuladas polo deputado de ERC Joan Tardá en relación ao orzamento asignado á institución estatal da Casa Real, a resposta foi: “O Goberno entende que non forma parte do ámbito de resposta ao control parlamentario que cabe exercer sobre a súa actuación –dos monarcas–, formular valoracións sobre as actividades de carácter privado dos membros da Casa Real, como non o debe facer, neste trámite, sobre as que desenvolven os integrantes doutros órganos constitucionais do Estado”.

24 de xaneiro de 2004. Tardá pregunta polo carácter oficial ou privado dunha visita do xefe do Estado a Romanía para asistir a unha cazaría. A noticia saltou porque o Rei matou un oso bébedo. A resposta foi: “O Goberno español ten constancia de que a viaxe de S.M. o Rei a Romanía foi de carácter privado”.

 PATRIMONIO EN ALZA

Pero non só as contas públicas son opacas, tamén o patrimonio persoal dunha familia que tivo problemas económicos tras o exilio de Alfonso XIII pero que dende a designación do Rei por parte de Franco non deixou de incrementar a súa fortuna. O seu xenro é conselleiro de Telefónica; a súa irmá xestiona empresas de luxo; o seu curmán ten negocios en telecomunicacións, autopistas e petróleo...

Durante os gobernos de Felipe González, varios empresarios da súa confianza foron protagonistas de casos de corrupción. Mario Conde, no seu libro Memorias de un preso (MR Ediciones, 2009), relata os intentos do Rei de frear a intervención de Banesto e o seu posterior enxuizamento.

Patricia Sverlo, en Un rey golpe a golpe (Ardi Beltza, 2000), fala dunha “colección de coches de gran cilindrada, digna do magnate máis caprichoso”. “O monarca fíxoa grazas a regalos dos seus súbditos ou dos mesmos fabricantes. BMW, por exemplo, sóelle regalar os modelos novos que vai sacando”, relata no capítulo 15. Segundo o periodista Matías Vallés, o seu barco Fortuna mercouse a través dunha colecta de 2.600 millóns de pesetas entre empresarios mallorquinos á que se sumaron 400 millóns de pesetas do Goberno de Jaume Matas (PP). Ben é certo que todos os bens non están a nome do Estado, pero si que son para uso e goce da Familia Real.

A revista Forbes calculou o patrimonio do Rei en 1.790 millóns de euros. Ninguén o sabe con certeza. No seu libro Juan Carlos I, el último Borbón (Styria, 2008), o coronel do Exército, escritor e historiador militar Amadeo Martínez Iglesias denuncia “irregularidades que non deben quedar agochadas, de ningunha maneira, baixo a alfombra da historia”. Neste senso, acusa a Juan Carlos I de converterse nunha das grandes fortunas “a custa de doazóns e créditos (...) aproveitándose do seu omnímodo poder institucional e da súa inviolabilidade ante a lei”. Tamén o acusa de “recibir e aceptar regalos e doazóns multimillonarias de empresarios e particulares” ou de “desviar fondos reservados do Estado para pagar as súas aventuras galantes”.

“Preguntar polo Rei sen ter en conta as súas cazarías, os seus dispendios, as súas amizades perigosas, os seus negocios con Javier de la Rosa, Mario Conde, Ruíz Mateos, Manuel Prado e demais comisionistas e sen preguntar polas súas aventuras extramatrimoniais, as súas extrañas desaparicións, nin polas súas longuísimas vacacións supón seguir recoñecendo que a censura e a autocensura son permisíbeis nun sistema democrático”, escribe o peneuvista Iñaki Anasagasti en Una Monarquía protegida por la censura (Foca, 2009).

Xornal de Galicia - 31/01/10

Ler o artigo completo


DOUS MOZOS FERIDOS EN VIGO
01/02/2010

“Dous mozos con feridas de consideración. Un (menor) brutalmente agredido por membros da Frente Atlético; outro, golpeado por un membro das forzas da orde, cuxa actuacion durante a algazarra critican várias persoas que presenciaron os feitos” é o balanzo dos incidentes acontecidos a raiz da agresión de un grupo de seguidores do Atlético de Madrid a simpatizantes do Celta de Vigo o pasado 28 de Xaneiro, segundo informa Faro de Vigo.
Ao parecer, apesar da brutalidade da agresión, apoiada por berros de "Sieg Heil" e "Heil Hitler", as forzas policiais tardaron en intervir e cando o fixeron foi para atacar os agredidos, aos que impediron –segundo testemuñas presenciais- axudar o menor ferido (S.V.G.). Finalmente, unha vez que os axentes deixaron de obstaculizar a entrada, este pudo ser transladado em ambuláncia a un hospital xunto con o outro xoven a quen os própios polícias romperan o naris.
S.V.G., que ten fracturado un dedo, esguince cervical e catro feridas grandes na cabeza que precisaron uns cen pontos de sutura, estuda demandar os agresores (axentes e seguidores do Atlético de Madrid) en base ao parte de lesións emitido en Povisa.

Mais información aqui e aqui.

 

Ler o artigo completo


VOCES AUSENTES
31/01/2010

Coincidindo con a comparecéncia de Tony Blair perante a comisión que investiga a participación do Reino Unido na invasión do Iraque, e sob o título Iraq: The People's Dossier, a plataforma británica Stop the War, acaba de publicar unha compilación de perguntas e testemuños das “voces ausentes” no inquérito oficial.
Con este traballo a plataforma pretende encher as óbvias lacunas da investigación que leva a cabo a comisión presidida por John Chilcott e evitar que se repita a fraude do infame dossier que serviu de escusa a Tony Blair para xustificar no seu dia a agresión.
“Interrogatórios medrosos e reverentes de políticos, diplomáticoa, militares e funcionários non é a via para investigar a decisión de política exterior mais desastrosa do pasado século” afirman portavoces da plataforma que o pasado 29 de Xaneiro convocou unha concentración nas portas do Centro de conferéncias QEII de Westminster onde comparecia Tony Blair.
Mais información aqui.

Ler o artigo completo


EXCEDENTES HUMANOS
31/01/2010

"O governador da Califórnia, Arnold Schwarzenegger, propôs a exportação do excedente de presos para o México, como solução para a sobrelotação dos estabelecimentos prisionais do EUA", informa esquerda.net.

Para resolver o problema das prisões sobrelotadas, o Governador da Califórina sugere que se exportem os presos e assim se economize o dinheiro que seria gasto com prisões, para aplicar no sector da Educação. A solução foi encontrada, e proposta esta semana, por Arnold Schwarzenegger que pretende enviar o excedente de presos do Estado norte-americano para o México.

"Nós podemos fazer muito melhor no próprio sistema prisional se pudermos pegar nos reclusos, por exemplo, os 20 mil reclusos que são imigrantes ilegais, e levá-los para o México", disse Schwarzenegger, citado pelo Los Angeles Times, respondendo a uma questão durante uma sessão no Clube de Imprensa de Sacramento. "Pensem nisso", acrescentou.

O actor austríaco, do partido Republicano, defende que a medida para aliviar o sistema prisional permite também reduzir os gastos com as prisões, argumentando que seria ainda uma maneira de os Estados Unidos “ficarem livres” de milhares de presos que entraram ilegalmente no país.

Schwarzenegger diz que "a iniciativa não seria assim tão má" para o México, uma vez que "pagaríamos para construir a prisão no país", sublinhou. Com a vantagem, neste caso para os EUA, de evitar os custos de manutenção de um novo estabelecimento prisional na Califórnia.

Pressionado sobre este assunto, Aaron McLear, o porta-voz do governador, acabou por declarar posteriormente que a solução avançada por Schwarzenegger não constituia uma proposta formal - "Para ele, esta é apenas uma ideia interessante sobre a qual deveremos falar", disse McLear, acrescentando que  "os gastos estão fora de controlo sobre as prisões".

As prisões da Califórnia foram criadas para receber 84 mil pessoas, mas actualmente albergam quase 160 mil, segundo as informações adiantadas pelo Expresso. Como as celas não comportam tantas pessoas, o excedente está alojado em beliches de três camas em ginásios, corredores e outros locais onde alguns acabam por morrer por falta de assistência médica.

A situação é preocupante, o que levou as autoridades norte-americanas a iniciarem na passada segunda-feira um plano que prevê a libertação antes de tempo de presos de "baixo risco".

 

Ler o artigo completo


APONTAN À POLÍCIA ESPAÑOLA
29/01/2010

"Un libro, que estará no mercado dentro dunhas semanas, revela que os autores da desaparición de Jon Anza serian membros da Comisaria Xeral de Información da Polícia Española, afondando deste xeito nas informacións publicadas por GARA e Le Monde", afirma o xornal Gara na sua edición de 27 de Xaneiro.

Ler o artigo completo


CONTRA A GUERRA NO AFEGANISTÁN
28/01/2010

A plataforma Anti NATO Portugal recolle apoios para o escrito que dirixe ao Presidente da República, o Presidente da Assembleia da República Portuguesa e Primeiro-Ministro do Governo Portugués en que requeren a retirada imediata das tropas portuguesas do Afeganistán.

"Exigem, de acordo com os artº.s 7º, 273º e 275º da Constituição da República e tendo em conta que quaisquer compromissos militares do Estado Português não podem violar o artº 7º, que elenca os Princípios Fundamentais da Constituição, a retirada imediata das forças armadas portuguesas do Afeganistão dado o carácter ilegal dessa intervenção à luz do Direito internacional e interno", conclui-se no texto.

Mais información aqui.

Ler o artigo completo


INICIATIVA DE XORNALISTA BRITÁNICO
27/01/2010

"O colunista britânico George Monbiot lançou um fundo de recompensa para incentivar os cidadãos que tentem prender Blair por ter lançado uma guerra ilegal.

Monbiot, que assina uma coluna regular no diário Guardian, ofereceu as primeiras cem libras e o montante dos donativos para este fundo já ascendem a quase 10 mil libras. Monbiot foi obrigado a suspender a recolha de fundos após o sistema de pagamentos electrónicos Paypal ter decidido cortar o serviço, dissociando-se da campanha. Em breve haverá um número de conta para transferências bancárias.

As regras para obter a recompensa estão bem explicadas no site Arrestblair.org. A tentativa de "ordem de prisão cidadã" deve ser efectuada de forma não-violenta e não pode causar danos físicos quer a Tony Blair quer a terceiros e deve ser noticiada por um meio de comunicação social, "para assegurar que a tentativa de prisão teve consequências políticas". Se cumprir estes requisitos, o cidadão em causa terá direito a um quarto do total do "bolo" recolhido.

A acção promovida por Monbiot decorre das revelações feitas ao longo dos últimos anos sobre o conhecimento atempado de Downing Street e o apoio dado a Bush para desencadear a invasão do Iraque, procurando depois justificá-la junto da opinião pública mundial e da ONU, recorrendo a provas forjadas.

"Sem justificação legal, a guerra com o Iraque foi um acto de assassínio em massa, cometido por aqueles que a desencadearam. Tony Blair e George W. Bush devem ir a julgamento por terem cometido o crime supremo a nível internacional", lê-se no site que junta as provas conhecidas que sustentariam uma acusação em tribunal.

Esta iniciativa tem o propósito assumido de encorajar várias tentativas de prisão de Blair para com isso conseguir que os crimes do Iraque não caiam no esquecimento e mostrar que "apesar dos pedidos de Blair para que as pessoas 'virem a página' do Iraque, o assassínio em massa por ele cometido não será esquecido"." informa esquerda.net.

 

Ler o artigo completo


Reclaman que se esclarezan as circunstáncias en que se produciu
27/01/2010

O pasado 16 de Xaneiro, Antonio Pallas, compostelano de 29 anos,  apareceu morto en estrañas circunstáncias na sua cela no módulo de ingresos do Centro Penitenciário de Teixeiro.
Segundo os responsáveis da prisión, a morte teria-se producido por suicídio mais a plataforma Queremos saber, formada por persoas que coñecian Antonio Pallas, pon en dúvida esta versión que contraria abertamente a sua atitude vital .
De feito, a atitude dos funcionários, que negaron aos familiares a posibilidade de recoñeceren o corpo cando este foi transladado ao Complexo Hospitalário da Coruña (mesmo despois de lle ter sido praticada a autópsia) e a inexplicável demora na  entrega do cadáver (às 3:00 da madrugada  do dia 20) deitan sérias suspeitas sobre as circunstáncias en que se produciu esta morte, a terceira no prazo de un mes nunha prisión coñecida polas duras condicións a que son submetidas as persoas presas.
Mais información aqui.

Ler o artigo completo


EMITIDA POLA XUSTIZA ALEMÁ
25/01/2010

"A ordem de prisão do ex-ditador argentino Jorge Rafael Videla foi emitida pela justiça alemã nesta segunda-feira.
Videla ocupou o cardo de presidente argentino entre 1976 e 1981, após um golpe de Estado que derrubou a presidente María Estela Martínez de Perón. O mandado internacional de captura foi emitida pela morte do estudante Rolf Stawowiok, em 1978.

A justiça alemã acredita poder provar que Stawowiok foi vítima de um assassinato, visto que as marcas encontradas indicam que foi fuzilado. A Promotoria de Nuremberg abriu, no final de 1990, uma investigação sobre a responsabilidade da junta militar argentina pelo assassinato ou sequestro de alemães.

Com 84 anos Videla já foi condenado na Argentina à prisão perpétua em 1985, obteve indulto em 1990, e foi novamente preso em 1998, sob a acusação de roubo sistémico de bebés na ditadura. O indulto de 1990 foi anulado pela Justiça em 2007", informa esquerda.net.

 

Ler o artigo completo


SOBRE OS SUCESOS DE ROSARNO
25/01/2010

A raiz dos graves acontecimentos que tiveron lugar os dias 7 e 8 de Xaneiro de 2010 en Rosarno (Itália), no decurso dos cais traballadores migrantes foron vítimas de violéncia racista, e no cadro da sua campaña "Polo direito de fiscalización dos lugares de detención", Migreurop organizou unha misión internacional de observación composta por tres europarlamentares, un deputado italiano e tres asociacións europeas.
As provas recollidas pola comisión dan conta das graves condicións de explotación nas actividades agrícolas que realizan os traballadores migrantes, das condicións desumanas e degradantes en que eran aloxados e da segregación a que eran submetidos.
A misión constatou tamén as mentiras do governo italiano sobre a situación do tratamento dispensado às persoas feridas e sobre a actuación das forzas policiais que o governo tentou disfarzar como medidas de protección aos migrantes.
A comisión insta a realización de unha investigación séria sobre os sucesos de Rosarno e unha análise dos procesos que levan a submeter a unha situación de virtual escravatura en condicións infraumanas os nacionais de África empregados nas explotacions agrícolas do sul de Itália e noutros lugares de Europa.

Mais información aqui.

Ler o artigo completo