Relator Especial da ONU
05/02/2009

Martin Scheinin, Relator Especial sobre a promoción e protección dos direitos humanos e as liberdades fundamentais na luita contra o terrorismo, visitou o reino de España entre o 7 e o 14 de Maio de 2008, convidado polo governo. Examinou diversas cuestións con o fin de avaliar se as medidas antiterroristas afectan os direitos humanos.

O pasado mes de Decembro fixo público o relatório que pode ler-se aqui.

Ler o artigo completo


Tratado bilateral Itália-Líbia
05/02/2009

O Observatório Fortress Europa solicita apoio para a campaña que desenvolve contra a aprovación do Tratado bilatieral de amizade, relación e cooperación entre Itália e Líbia, país ao que Itália expulsa imigrantes en situación irregular e onde son vítimas de arrestos indisriminados, deportacións masivas, tortura, traficantes en conivéncia con a polícia, etc.

Fortress Europa solicita que se abra unha investigación imediatamente e se envie unha misión internacional para pór fin a estes abusos.

 

Asinar aqui .

 

Ler o artigo completo


ACESO À INFORMACIÓN
05/02/2009

O pasado 14 de Xaneiro, o Ombudsman europeu,  P. Nikiforos Diamandouros, aprovou unha Resolución en que urxe a Comisión Europea a facer público o rexisto completo dos documentos que emite e recebe. A iniciativa de Diamandouros ven dar resposta à queixa apresentada pola asociación británica Statewatch no ano 2006.

Hai mais de dous anos, Statewatch denunciara o incumprimento reiterado da Comisión do disposto no Art. 11 do Regulamento de aceso público aos documentos da UE. (1049/2001), que obriga a dar a coñecer a relación completa dos documentos que obran no seu poder. A Comisión alegou dificuldades por os diferentes departamentos utilizaren sistemas mutuamente incompatíveis, mais estes argumentos non convenceron o Ombudsman que entende que o incumprimento das obrigacións legais constitui un caso claro de má administración.

Mais información aqui.

Ler o artigo completo


TORTURA EN GUANTÁNAMO
05/02/2009

Dous xuíces do Tribunal Superior de Inglaterra e Gales acusan os EUA de ocultar provas sobre a presumível tortura a Binyam Mohamed, prisioneiro en Guantánamo. Mohamed xa gañara unha batalla legal o ano pasado ao conseguir que o governo británico fose obrigado a desclasificar documentos que demostran que as supostas provas contra el foran obtimdas mediante tortura, informa Galicia Diario.

A auto sugire tamén que o governo británico poderia ter sido cúmplice desas torturas.

 

Ler o artigo completo


LIBERDADE DE EXPRESIÓN
04/02/2009

"O Tribunal europeu dos direitos do homem condenou hoje Portugal por ter proibido, em 2004, a entrada nas suas águas territoriais de um barco fretado por organizações favoráveis à despenalização do aborto.

Em Agosto de 2004, três associações, entre elas a fundação holandesa Women On Waves, fretaram o navio “Borndiep” e prepararam-se para entrar no porto da Figueira da Foz. Pretendiam organizar a bordo reuniões, seminários e ateliers a favor da despenalização da interrupção voluntária da gravidez.

A 27 de Agosto de 2004, quando o “Borndiep” se aproximava das costas portuguesas, o Governo de Lisboa interditou a sua entrada em águas territoriais. Um navio de guerra português posicionou-se perto do navio para o impedir de avançar.

Queixando-se de violação dos direitos à liberdade de expressão, de reunião e de manifestação, as três associações apresentaram o caso junto do tribunal administrativo e do Supremo Tribunal administrativo português, que rejeitaram o seu pedido.

O aborto, que até então era punido com uma pena que podia ir até aos três anos de prisão, foi legalizado em 2007.

Os juízes do Tribunal europeu consideraram que as medidas tomadas contra o “Borndiep” foram desproporcionadas e que houve violação do artigo 10 da Convenção dos Direitos do Homem (liberdade de expressão).

As três associações reclamam indemnizações de 49.528 euros, pelas despesas com a viagem do “Borndiep”, e cinco mil euros por cada uma por danos morais. Mas o tribunal europeu fixou as indemnizações em dois mil euros para cada um dos requerentes, por danos morais", informa O Público.

Ler o artigo completo


SIMBOLOXIA FRANQUISTA
03/02/2009

O próximo dia 20 de Abril, Borxa Neves, Breixo Formoso e Afonso Mendes, acusados de un delito de danos por tentar deitar abaixo a estatua de Millán Astray situada na praza do mesmo nome da Coruña,  deverán comparecer no Xulgado do Penal nº 1 desta cidade. 
 
O Ministério Fiscal e o Concello peden para todos eles pena de prisión de un ano e dez meses e multa de 5.400 €. Tamén peden que se indenice o Concello con 2.319,07 € polo custo da reparación dos danos. Pola sua parte, a "Asociación de Veteranos de La Legión de La Coruña" solicita tres anos de prisión e multa de 24 meses (sen especificar cota diaria) e mostran a sua disconformicade con a reparación realizada polo Concello. Estiman que o seu custo será cando menos de 18.900 € e, como o valor da estátua é superior aos 360.000 €, anuncian que apresentarán un informe pericial para "una reparación acorde con la calidad artística y técnica de la estatua, para que no se deprecie".

Ler o artigo completo


UNHA HISTÓRIA POUCO COÑECIDA
03/02/2009

O 8 de Agosto de 2008, Richard Falk, Relator Especial da ONU nos territóros palestinos, fixo público o seu relatório Situación dos Direitos Humanos nos territórios palestinos ocupados desde 1967, mui crítico con o estado de Israel. Catro meses mais tarde, o representante da ONU, foi detido no aeroporto Ben Gurion onde chegara en misión oficial.

Richard Falk, publicou o seguinte relato da sua incrível experiéncia:

"A miña expulsión de Israel"

Cando cheguei a Israel como representante da ONU sabia que poderia haver problemas no aeroporto. E houvo-os.
O 14 de Decembro, cheguei ao aeroporto de Ben Gurión de Tel Aviv, Israel, para desempeñar o meu cometido como Relator Especial da ONU nos territórios palestinos.
Dirixia unha misión que pretendia visitar Cisxordánia e Gaza para preparar o relatório sobre o cumprimento de Israel con os estándares dos direitos humanos e da lexislación humanitária internacional. As reunións foran programadas para unha estadia de seis dias e comezarian o dia seguinte con Mahmoud Abbas, Presidente da Autoridade Palestina.
Sabia que poderia haver problemas porque Israel se opuxera contundentemente à miña visita uns meses antes e o seu Ministério de Asuntos Estranxeiros emitira un comunicado en que afirmava que non se me permitiria entrar se chegava en condición de representante da ONU.
Por outra parte, non teria feito a longa viaxe desde Califórnia, onde vivo, se non tivese sido razoavelmente optimista sobre as miñas posibilidades de conseguir entrar. Israel foi informado de que eu dirixia a misión e entregou-se-lle cópia do programa de traballo. Emitiu sen problemas os vistos das duas persoas que me acompañavan: unha do persoal de seguranza e un auxiliar, ambos do gabinete do Alto Comisionado de Direitos Humanos en Xenebra.
Israel poderia ter-se recusado a outorgar os vistos ou ter comunicado à ONU que non me seria permitida a entrada, mais non fixo nada disto. Ao que parece queria dar-me, a min mais sobretodo à ONU, unha lición: non haverá cooperación con aquelas persoas que se mostren críticas con a ocupación de Israel.
Despois de me negaren a entrada, levaron-me a unha sala de detención xunto con outras 20 persoas que tamén tiñan problemas. A partir daí fun tratado, non como un representante da ONU, senón como unha ameaza para a seguranza. Fun submetido a un rexisto corporal milimétrico e a miña bagaxe foi inspeccionada con unha minuciosidade que nunca antes vira.
Fun afastado dos meus dous compañeiros da ONU, que entraron en Israel para seren levados às instalacións de detención do aeorporto, situadas a unha milla de distáncia. Mandaron-me deixar o móvel e a bagaxe nunha sala e encerrarom-me nun recinto minúsculo fechado que cheirava a urina e imundices e onde havia outros cinco detidos. A sensación era de claustrofobia. As seguintes 15 horas foron un curso intensivo sobre as misérias da vida en prisión, incluindo a suxidade, os alimentos incomestíveis, as luces en exceso brillantes ou a escuridade controlada desde a guarita de guarda.
Claro está que a miña desilusión e o duro confinamento a que fun submetido carecen de importáncia se os comparamos con as graves privacións que millóns de persoas de todo o mundo sofren a diário. A sua importáncia é basicamente simbólica: castigar a expresión de un forte desacordo con as políticas de un estado soberano e, mais importante ainda, a óbvia intención de humillar-me como representante da ONU, enviando con ese xesto unha mensaxe de desafio às Nacións Unidas.
Israel acusa-me desde hai tempo de parcialidade e de facer declaracións inflamadas contra a ocupación de territórios palestinos. Nego ter sido parcial e afirmo que tratei de ser ecuánime ao avaliar os feitos e a lexislación. A orixe da miña crítica à Israel é o carácter da ocupación, nomeadamente o duro bloqueo a que submete a Faixa de Gaza, cuxo resultado é o castigo colectivo dos 1.5 millóns de habitantes. Mais, atacando o observador, Israel xoga ben as suas vazas. Dirixe a atención lonxe das realidades da ocupación, pratica unha política de distración.
O bloqueo de Gaza impón-se supostamente en represália polos foguetes que Hamas e a Jihad Islámica disparan desde a fronteira sobre Sderot. O absoluto erro de disparar eses foguetes é indiscutível, mais isto, en modo algun, xustifica a represália israelita indiscriminada contra toda a populación civil de Gaza.
O propósito dos meus relatórios é documentar en nome da ONU a urxéncia da situación en Gaza e noutras partes da Palestina ocupada. Este traballo tornou-se particularmente urxente agora xa que hai indícios de unha nova escalada de violéncia e mesmo de unha ameazante reocupación israelita.
Antes de que unha tal catástrofe veña acontecer, é importante facer que a situación sexa tan transparente canto for posível. E isso era precisamente o que eu esperara fazer na miña misión. Ainda que me teñan negado a entrada, continuarei empregando todos os meios ao meu dispor para documentar as realidades da ocupación israelita tan verazmente como for posível.

Richard Falk. Relator das Nacións Unidas.

Ler o artigo completo


RELATÓRIO DO DEFENSOR DEL PUEBLO
02/02/2009

"Segundo un informe monográfico do Defensor do Pobo sobre os centros de protección de menores con trastornos de conduta e en situación de dificultade social, moitos deles vulneran os seus dereitos, maniatándoos, prohibíndolles a asistencia ao centro escolar ou a saída ao patio durante unha semana, baixo a denominación de “medidas educativas creativas” ou “medidas correctoras”.

O texto, que será remitido á Comisión Mixta Congreso Senado de relacións co Defensor do Pobo, revela, ademais, que a gran maioría destas institucións de menores levan a cabo contencións físicas, contencións mecánicas e medidas de illamento, así como que no 75 por cento das mesmas, suministra tratamento farmacolóxico aos menores en casos de grave alteración.

Malia que ditas contencións deben facerse, segundo o Defensor do Pobo, "de forma limitada", en moitos centros realízanse varias veces ao día e en ocasións cunha agresividade "desproporcionada" que pode producir lesións físicas.

Así mesmo, a Institución alerta de que máis da metade dos centros utilizan medidas de illamento, que aínda que deben aplicarse de forma terapéutica, en ocasións lévanse a cabo como medida sancionadora e intimidatoria.

Esta práctica, segundo a investigación, prodúcese en salas de reducido tamaño, baixo o nome de “salas de axitación” ou de “reflexión”, con paredes recubertas de goma negra e que carecen de fiestras, o que provoca unha atmosfera asfixiante e un gran rexeitamento nos menores", informa GZnación.

 Ler aqui e aqui o relatório completo.

Ler o artigo completo


CAMPAÑA MUNDIAL
02/02/2009

 

Cerca de 300 ONG e asociaicóns van solicitar ao Fiscal do Tribunal Penal Internacional que investigue os crimes de guerra cometidos por Israel en Gaza. O apoio da cidadania é indispensável.

O Direito é a marca da civilização humana. Cada progresso da humanidade coincidiu com a consolidação do Direito. O desafio que nos impõe a agressão de Israel contra Gaza consiste em afirmar, no meio do sofrimento, que à violência deve responder a justiça.

Crimes de guerra? Apenas os tribunais os podem condenar. Mas todos devemos dar testemunho, pois o ser humano só existe na sua relação com os outros. As circunstâncias dão toda a sua dimensão ao artigo 1º da Declaração Universal dos Direitos Humanos: «Todos os seres humanos nascem livres e iguais em dignidade e em direitos. Dotados de razão e consciência, devem agir uns para com os outrosem espírito de fraternidades».

A protecção dos povos, não a dos Estados, é a razão de ser do TPI. Um povo sem Estado é o mais indefeso de todos e, perante a História, encontra-se sob a protecção das instâncias internacionais. O povo mais vulnerável deve ser o mais protegido. Ao assassinar a população civil palestina, os carros de combate israelitas fazem sangrar a humanidade. Lutámos para que o poder do Procurador Geral esteja ao serviço de todas as vítimas e esta competência deve permitir que o mundo inteiro receba uma mensagem de esperança, a da construção de um Direito Internacional baseado no direito das pessoas. E, juntos, um dia poderemos prestar homenagem ao povo palestino por tudo aquilo com que contribuiu para a defesa das liberdades humanas.

Asinar aqui.

Ler o artigo completo


O que Israel non queria que vísemos
02/02/2009

Poden ver-se aqui os cinco vídeos da reportaxe de Jon Sistiaga "O que Israel non queria que vísemos".

Non só arrepian as imaxes que Israel tentou censurar, tamén asustan -se non mais- as dos colonos xudeus importados de terras latinas.

Ler o artigo completo