A COOPERACIÓN ITALO-LÍBIA CONTRA EMIGRANTES E SOLICITANTES DE ASILO
22/09/2009

"Mallan en nós. Mallán en toda a xente, homes e mulleres. Normalmente no mesmo cuarto en que estamos encerrados. Mais às veces levan fora algunhas persoas. Eu non, mais outras mulleres foron levadas fora".
Human Rights Watch fixo público o pasado 21 de Setembro o seu relatório "Empurrados. Acosados. O regreso forzado por Itália de migrantes e solicitantes de asilo. Os maus tratos de Líbia de migrantes e solicitantes de asilo" en que recolle os arrepiantes testemuños de algunhas persoas que conseguiron alcanzar as costas de Itália e Malta.
O acordo de cooperación entre Itália e Líbia asinado o pasado mes de Maio instituiu a prática de arrastar as embarcacións interceptadas en águas internacionais de volta a Líbia sen determinar se entre as persoas que viaxan a bordo hai refuxiados, doentes, feridos, mulleres grávidas, menores non acompañados, vítimas de tráfico de persoas ou outras formas de violéncia, afirma HRW

Ler o artigo completo


AI CRITICA REFORMA LEI DE ESTRANXEIRIA
22/09/2009

Amnistia Internacional acaba de facer público un comunicado en que denuncia que o rendimento económico e un vago conceito de seguranza nacional priman sobre os direitos humanos dos imigrantes na reforma da lei de Estranxeiria que se tramita no Congreso.

Lamenta asi mesmo que non se aproveita esta reforma como unha oportunidade para adecuar a lexislación española às normas internacionais de direitos humanos.

 

 

COMUNICADO


 

Vigo.- Perante a tramitación no Congreso da reforma da Lei de Estranxeiría, Amnistía Internacional lamenta que non se aproveite esta reforma como unha oportunidade para adecuar a lexislación española de estranxeiría ás normas internacionais de dereitos humanos.

Toda  iniciativa de reforma lexislativa debería ser plenamente coherente cos tratados internacionais de dereitos humanos asumidos por España. Porén, este Proxecto de Lei ten un enfoque máis centrado na seguridade nacional e o rendemento económico que na aproximación aos inmigrantes como persoas que tamén teñen dereitos humanos e ás que o Estado debe garantir a súa protección”, afirma Alberto Estévez, voceiro da organización en Galicia.

 

A organización lembra nun informe publicado hoxe titulado: “España: Análisis y Recomendaciones al proyecto de ley orgánica de reforma de la legislación de extranjería” que é perfectamente lexítimo que o Estado español articule unha política de control migratorio mais, pola contra, non o é que esta vulnere moitos dos compromisos internacionais xa adoptados en materia de dereitos humanos. “Non ter papeis é unha irregularidade de carácter administrativo que, en ningún caso, se debe antepor ás vulneracións de dereitos humanos que poidan sufrir as persoas migrantes”, asegurou Estévez.

 

Amnistía Internacional dirixiu este informe a todos os grupos parlamentarios no Congreso, así como ao Ministro de Traballo, Celestino Corbacho, solicitando unha reunión na que poder discutir as preocupacións e recomendacións da organización perante esta nova Lei. A organización lembra ao Goberno o seu Plan de Dereitos Humanos, aprobado en decembro de 2008, que debe plasmarse de forma efectiva en todas as súas políticas, incluídas a migratoria e a de asilo.

 

"Lamentamos que esta reforma, polo momento, non amose un xiro significativo no recorte en dereitos humanos das políticas de inmigración impulsadas pola Unión Europea nos últimos anos; especialmente cando España debe afrontar durante a súa próxima presidencia da UE o desenvolvemento do programa de Estocolmo, que é unha oportunidade para modificar a relación ata agora existente entre as políticas de seguridade e inmigración e asilo no ámbito europeo”, asegura Estévez.

 

 Máis sombras que luces na Lei de Estranxeiría

 

Amnistía Internacional acolle con satisfacción algunhas disposicións do Proxecto de Lei:

 

·         O recoñecemento, en cumprimento da Sentenza do Tribunal Constitucional, dos dereitos de reunión, manifestación, asociación, sindicación e folga para os inmigrantes en situación administrativa irregular.

 

·         A incorporación dalgunhas garantías para as persoas vítimas da trata de seres humanos como o “período de reflexión”.

 

·         O recoñecemento explícito do dereito do menor non acompañado a ser escoitado no procedemento de repatriación.

 

·         O recoñecemento expreso, por primeira vez na lexislación de estranxeiría, do principio de non devolución (non refoulement).

 

 

Con todo, a organización lamenta que esta nova reforma non elimine obstáculos ata o de agora existentes e/ou engada outros, para garantir a protección dos dereitos humanos dos inmigrantes en situación administrativa irregular en España.

 

 Entre os obstáculos, a organización destaca:

 

Un paso atrás en materia de detención de inmigrantes irregulares.

 

Esta reforma segue a reflectir un achegamento ás persoas inmigrantes, moitas veces, en termos de criminalización. A privación de liberdade por sancións administrativas non responde aos principios de proporcionalidade e subsidiariedade. Deste xeito, o Proxecto de Lei debería contemplar o internamento como unha medida de último recurso, procedendo a ela só naqueles casos nos que o resto de medidas (por exemplo, a retirada de pasaporte, a residencia obrigatoria nun determinado lugar, a obriga de prestar fianza, entre outras) sexan ineficaces. A isto engádese que a presente reforma amplíe o prazo de internamento de 40 a 60 días; un prazo que se podería ampliar aínda máis cando a persoa solicita asilo ou un habeas corpus.

 

Continúan as garantías insuficientes para os menores non acompañados.

 

Seguen sen se respectar de forma plena principios recoñecidos en normas internacionais adoptadas por España, como o principio de interese superior do menor e o principio de non devolución cando non existan garantías de que o menor, de ser devolto, poderá desenvolver unha vida digna. A organización amosa tamén a súa preocupación pola ausencia de referencia algunha á obriga da Administración de informar e facilitar ao menor tanto o seu dereito á asistencia letrada como a solicitar asilo.

A protección dos dereitos humanos segue en segunda liña perante os casos de violencia de xénero contra as mulleres inmigrante e trata.

 

As mulleres inmigrantes indocumentadas seguen atopando un obstáculo legal ao esixir que, coa denuncia como vítima de violencia de xénero, se lles abra un procedemento de expulsión. Se ben o Proxecto de Lei contempla a posibilidade de suspendelo, o procedemento recollido disuade, en moitos casos, a estas mulleres de denunciar a súa situación, dificultando así que saian da espiral de violencia na que se atopan.

 

En canto ás vítimas da trata, o artigo que fai referencia á súa situación segue estando presidido por un enfoque que prima a seguridade e loita contra o crime organizado á protección das vítimas desta gravísima violación dos dereitos humanos. Que unha vítima de trata poida ter un permiso de residencia, segue a estar condicionado ao feito de que denuncie ou colabore, ademais aportando datos esenciais para a investigación policial.

Os obstáculos no acceso ao dereito á educación, o dereito á saúde e o dereito á vivenda.

 

Amnistía Internacional quere recordar que a educación, a saúde e a vivenda son dereitos humanos recoñecidos en tratados internacionais comprometidos por España como, entre outros, o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais. Contravindo as súas disposicións, o Proxecto de Lei mantén as limitacións de acceso no dereito á educación aos inmigrantes maiores de idade indocumentados; condiciona o dereito á saúde ao feito de estar empadroado e oficializa as limitacións no acceso ás axudas en materia de vivenda aos residentes de longa duración.

 

Por último, Amnistía Internacional quere sinalar que a adopción dun enfoque de dereitos humanos en iniciativas lexislativas como esta melloraría a comprensión das causas fundamentais da inmigración: os seus vínculos coa pobreza e a inseguridade, a falta de desenvolvemento económico e as crecentes desigualdades entre uns países e outros e dentro dos propios países.

Ler o artigo completo


APOIO À CAMPAÑA DE BDS
21/09/2009

Nunha decisión histórica, os sindicatos británicos votaron esmagadoramente a favor de organizar un movimento masivo de boicot, desinvestimento e sancións contra Israel até conseguir unha solución negociada e xusta con o povo palestino.
A moción foi aprovada o pasado 17 de Setembro en Liverpoool, no decurso do Congreso Anual da Trade Union Congress (TUC), que representa 6,5 millóns de traballadores do Reino Unido.
"Esta proposta é a culminación de unha vaga de mocións apresentadas nas conferéncias dos diferentes sindicatos ao longo do ano e reflecte a indignación pola brutal agresión de Israel contra a Faixa de Gaza e o crecimento do apoio aos direitos do povo palestino", declarou Hugh Lanning, presidente da Palestine Solidarity Campaign.
"Traballaremos con o TUC para desenvolver unha campaña popular contra os produtos israelitas, nomeadamente os agrícolas producidos nos asentamentos ilegais de Cisxordánia", acrescentou.
A moción insta o Consello Xeral do TUC a exercer presión sobre o governo británico para pór fin a calquer tipo de comércio de armas con Israel e a apoiar as iniciativas que se emprendan para suspender o acordo comercial UE-Israel. Tamén alenta os sindicatos a desinvestir en empresas que benefician da ocupación ilegal de Gaza e Cisxordánia e condena o sindicato israelita Histadrut por ter apoiado a agresión contra a Faixa ao tempo que solicita ao TUC revise as relacións que mantén con este sindicato.

Ler o artigo completo


POR ACTOS CONTRA O XENOCÍDIO DO POVO PALESTINO
20/09/2009

"Onte quedou rexistrada no Congreso dos Deputados de Madrid unha interpelación parlamentaria onde o deputado de IU Gaspar Llamazares intervirá pedindo explicacións sobre as sancións dun total de 1.000 euros impostas a un veciño de Ponteareas, pola súa “participación nas manifestacións en repulsa do xenocidio contra o pobo palestino convocadas por Esquerda Unida-Izquierda Unida”, tal e como informa o coordinador do partido na localidade pontevedresa.

O galego Juan Carlos Carrillo Claro foi sancionado con dúas multas de 500 euros, e EU-IU sigue reclamando a dimisión de toda a executiva local do PSOE, sobre todo do seu voceiro Francisco Candeira, “por non ter defendido os intereses dun veciño ponteareán, polo seu silencio ante tal masacre e pola súa política caciquil que lle impoñen dende Madrid”, ademais da do Subdelegado do Goberno en Pontevedra, Delfín Fernández, pola súa actuación neste caso.

O coordinador de Esquerda Unida de Ponteareas, Xosé Henrique González Lago, sinala que “se darán os pasos que sexan necesarios para demostrar a exemplar conducta de Juan Carlos Carrillo Claro, manifestándose en contra de tal xenocidio, sen descartar trasladalo tamén ao eurodeputado Willy Meyer”.

Para González Lago, a actuación do subdelegado do Goberno obedece “á actuación que nos últimos tempos o PSOE deseñou para amedrentar a poboación, impoñendo multas para evitar as mobilizacións, guerras, folgas e protestas veciñais”. Juan Carlos Carrillo, ademais de veciño de Ponteareas, é presidente da Anpa dun colexio público do municipio pontevedrés. Varios veciños da localidade a título individual, colectivos e grupos musicais sumáronse a iniciativas nos últimos meses para defender a inocencia de Juan Carlos Carrillo." informa Xornal.com.

Ler o artigo completo


VITÓRIA DA CAMPAÑA BDS
19/09/2009

"Despois de unha campaña discreta, quero anunciar unha vitória", comeza dicendo Alberto Arce nunha carta aberta que publica El nido del cuco e en que o cooperante asturiano anuncia a exclusión da Colónia de Ariel israelita do Decathlon Solar de Madrid.
"Quero compartir con toda a rede o que xa é oficial: a Universidade da Colónia de Ariel foi oficialmente excluída do Decathlon Solar de Madrid... Con fundamentación legal firme, boas cartas e unha estratéxia adecuada é posível conseguir aliados e vitórias como esta."

Ler o artigo completo


CONTRA O RELATÓRIO DA COMISIÓN DA ONU QUE INVESTIGOU A AGRESIÓN A GAZA
16/09/2009

Israel pretende iniciar uma ofensiva diplomática internacional contra o que considera os "efeitos nocivos e perversos" do relatório da comissão da ONU sobre a guerra em Gaza, anunciou o porta-voz da chancelaria do Estado hebreu.

"Vamos mobilizar importantes esforços diplomáticos e políticos no cenário internacional para bloquear e evitar os efeitos nocivos e perversos do informe da comissão Goldstone", declarou Ygal Palmor.

Uma missão de investigação da ONU, presidida pelo juiz sul-africano Richard Goldstone, afirmou que Israel fez uso desproporcional da força e violou o direito humanitário internacional durante o ataque contra a Faixa de Gaza em dezembro e janeiro.

As Forças Armadas israelenses foram acusadas por Goldstone "de atos que podem assimilar-se a crimes de guerra e talvez, em certas circunstâncias, a crimes contra a humanidade".

"Tememos os efeitos deste relatório à imagem, comunicação e diplomacia. As recomendações do informe são tão extremistas que têm poucas possibilidades de culminar, mesmo quando existe risco", disse Palmor.

O ministério israelense das Relações Exteriores considerou "partidárias" as conclusões do informe da ONU", informa Google Notícias.

 Ver aqui o Relatório.

Ler o artigo completo


IMPLICADAS SINAGOGAS E HOSPITAIS
15/09/2009

A operación que o pasado 25 de Xullo levou a cabo o FBI contra unha rede de tráfico de órgaos e lavaxe de diñeiro, en que presumivelmente están implicados vários rabinos e hospitais israelitas, parecen confirmar as suspeitas que desde hai anos pairan sobre a actividade de diversas instituicións de Israel.

O xornalista sueco Boström relembra, nun artigo publicado o 17 de Agosto en Aftonbladet,  suspeitas antigas de que militares israelitas retirarianm órgaos de xovens palestinos, “abatidos en combate”, para “doazón”.

"O autor conta sua experiência nos anos 90, quando entrevistara famílias na Faixa de Gaza. Os entrevistados reagiam contra a forma como os corpos de seus filhos, mortos por militares israelenses, eram devolvidos à noite, em segredo, depois de vários dias, com cicatrizes de operações", relata Sandra Paulsen nun texto publicado o pasado 28 de Agosto a propósito das protestas que o governo de Israel apresenteou ao governo sueco por ter permitido a publicación do artigo (sic).

Ver aqui as imaxes deste grave episódio e o vídeo da brutal agresión de que foron vítimas as nais que tentaron recuperar os seus fillos do hospital.

Ler o artigo completo


CONTRA A DETENCIÓN EN REXIME DE INCOMUNICACIÓN
15/09/2009

Reproducimos a seguir o comunicado con que Amnistia Internacional apresenta hoxe o seu importante relatório sobre a detención en rexime de incomunicación que se aplica no Reino de España Sair das sombras.

"España debe poñer fin á práctica da detención en réxime de incomunicación, que viola os dereitos das personas privadas da súa liberdade, manifestou Amnistía Internacional nun informe publicado hoxe.

“É inadmisible que na España actual unha persoa detida por calquera razón desapareza durante días, como tragada por un buraco negro -manifestou Nicola Duckworth, directora do Programa para Europa e Asia Central de Amnistía Internacional-. Esta falta de transparencia pode utilizarse para ocultar violacións de dereitos humanos.”

No informe España: Salir de las sombras. Es hora de poner fin a la detención en régimen de incomunicación, Amnistía Internacional ilustra como España mantén un dos réximes de detención máis estritos de Europa, co que incumpre as obrigacións que contraeu en virtude do dereito internacional dos dereitos humanos.

A Lei de Axuizamento Criminal de España permite manter a unha persoa recluída en réxime de incomunicación ata 5 días en todos os casos e ata 13 se é sospeitosa de delitos de terrorismo. Este período de 13 días componse dunha fase de ata 5 días de incomunicación baixo custodia policial, que pode prorrogarse outros cinco días de incomunicación en prisión provisional. Ademais, en calquera momento da instrución o xuíz pode impor tres días máis de detención en réxime de incomunicación.

”Durante a súa detención en réxime de incomunicación, a persoa non pode falar cun avogado nin cun médico da súa elección -engadiu Nicola Duckworth-. A súa familia vive coa angustia de non saber o que lle ocorreu, e moitas persoas detidas en réxime de incomunicación afirman ser sometidas a tortura ou malos tratos, aínda que raras veces investíganse tales denuncias.”

”A detención en réxime de incomunicación nega á persoa sometida a ela o dereito a un xuízo xusto. Tal réxime pode constituír en si mesmo trato cruel, inhumano ou degradante. Non se axusta ás normas internacionais de dereitos humanos.”

Diversas organizacións internacionais expresaron reiteradamente a súa preocupación polo risco de tortura e outros malos tratos que comporta a detención en réxime de incomunicación. Tal foi o ocorrido no caso de Mohamed Mrabet Farsi, detido por cargos de terrorismo o 10 de xaneiro de 2006 na súa casa, preto da cidade de Barcelona. Durante a súa detención en réxime de incomunicación non puido chamar ao seu avogado. Segundo contou a Amnistía Internacional, foi torturado e maltratado, pero tanto o médico que o examinou como o xuíz de instrución fixeron caso omiso das súas queixas.

O goberno español xustificou o uso da detención en réxime de incomunicación aducindo razóns de seguridade nacional e pública.

”A detención en réxime de incomunicación deber relegarse ao pasado -sinalou Nicola Duckworth-. Ningún outro país da Unión Europea conserva un réxime de detención con restricións tan severas dos dereitos da persoa detida.”

Amnistía Internacional insta ás autoridades españolas a:
* Abolir a lexislación que fai posible a detención en réxime de incomunicación.
* Permitir a toda persoa detida falar cun avogado confidencialmente e sen que se achen presentes axentes de policía.
* Permitir a toda persoa detida contar cun avogado da súa elección, que estea presente durante o seu interrogatorio.
* Permitir que toda persoa detida sexa examinada por un médico da súa elección.
* Permitir a toda persoa detida comunicar á súa familia a súa detención e o lugar onde se atopa.
* Facer obrigatorio en todos os casos o uso de sistemas de gravación de vídeo e audio nos lugares onde poida haber detidos, agás se con iso pódese violar o seu dereito a consultar en privado co seu avogado ou o seu médico.
* Realizar con prontitude investigacións exhaustivas e imparciais sobre todas as denuncias de tortura e outros malos tratos formuladas por persoas detidas."

Ler o artigo completo


A DEMANDA CHEGA AO CONSTITUCIONAL
14/09/2009

“O Constitucional admitiu en Xuño a demanda do letrado José Antonio Bosch, que pretende que o Coléxio de Advogados de Sevilla, como corporación pública de direito, renuncie ao padroado da Imaculada Concepción”, informa o xornal Público nun interesante artigo sobre a situación dos vários casos que, desde 2007, chegaron aos Tribunais Superiores de Xustiza autonómicos en demanda da aplicación do art. 14.1 da Constitución española, onde se sinala que non pode “prevalecer discriminación por razón de relixión”, e do art. 16.3, onde se estabelece que “nengunha confisión terá carácter estatal”.

Ler o artigo completo


RELATÓRIO DO COMITÉ MUNDIAL PARA A LIBERDADE DE PRENSA
13/09/2009

"As leis de desacato son deseñadas para protexer políticos, responsáveis governamentais, funcionários e instituicións do estado, alén de dotar o estado de recursos e doutrinas legais que non ten o resto da cidadania", afirma-se no novo relatório do Comité Mundial para a Liberdade de Prensa: Direito a ofender, chocar ou incomodar: Un guia da evolución das Leis de Insulto de 1007 a 2008 en que se advoga pola derrogación destas leis que considera antidemocráticas.

O estudo pasa revista a 58 estados (entre eles o español) en que se aplicou este tipo de lexislación no período estudado e chama a atención sobre a campaña actual de alguns países islámicos que traballan polo recoñecimento internacional da "difamación das relixións" como delito ou a renovado uso das leis de desacato que propiciou en Franza Nicolas Sarkozy.

Ler o artigo completo